เพราะไม่รู้จะปักหัวที่ใดแล้วจึงออกมาโดยปริยาย ก็พอดีกับที่เจ้าหินบอกว่าเราควรกลับกันได้แล้วก่อนจะมืดค่ำ เพราะจากกะเปอร์ไปเมืองก็ 40 กิโลเมตรได้
โมอัยที่เหม็ดแรงหลาวเลยไม่ปะติเสด โดดขึ้นนั่ง แล้วกินยาเกียมหลับทันที— เพราะเหมือนจะปวดหัวคล้ายจาเป็นหวัดเปนไข้ คงเพราะไม่คุ้นอากาศกัน 🙂↕️
จากนั้นก็เป็นเส้นทางขากลับที่ยังคงวู้วว้าวกับทิวเขาและหมอกคนหุงข้าว ฝนเริ่มตกลงมาโปรยปราย
เพราะไม่รู้จะปักหัวที่ใดแล้วจึงออกมาโดยปริยาย ก็พอดีกับที่เจ้าหินบอกว่าเราควรกลับกันได้แล้วก่อนจะมืดค่ำ เพราะจากกะเปอร์ไปเมืองก็ 40 กิโลเมตรได้ โมอัยที่เหม็ดแรงหลาวเลยไม่ปะติเสด โดดขึ้นนั่ง แล้วกินยาเกียมหลับทันที— เพราะเหมือนจะปวดหัวคล้ายจาเป็นหวัดเปนไข้ คงเพราะไม่คุ้นอากาศกัน 🙂↕️ จากนั้นก็เป็นเส้นทางขากลับที่ยังคงวู้วว้าวกับทิวเขาและหมอกคนหุงข้าว ฝนเริ่มตกลงมาโปรยปราย
0 vue
Publié le 17/11/2026 15:35
0:10
เพราะไม่รู้จะปักหัวที่ใดแล้วจึงออกมาโดยปริยาย ก็พอดีกับที่เจ้าหินบอกว่าเราควรกลับกันได้แล้วก่อนจะมืดค่ำ เพราะจากกะเปอร์ไปเมืองก็ 40 กิโลเมตรได้
โมอัยที่เหม็ดแรงหลาวเลยไม่ปะติเสด โดดขึ้นนั่ง แล้วกินยาเกียมหลับทันที— เพราะเหมือนจะปวดหัวคล้ายจาเป็นหวัดเปนไข้ คงเพราะไม่คุ้นอากาศกัน 🙂↕️
จากนั้นก็เป็นเส้นทางขากลับที่ยังคงวู้วว้าวกับทิวเขาและหมอกคนหุงข้าว ฝนเริ่มตกลงมาโปรยปราย
กระนั้นพอถึงก็เอาขาไปจุ่มน้ำร้อน (เนื่องจากกล้ามเนื้อเกร็ง เดินทั้งวัน🤣)ได้นั่งพักสักหน่อยก็ดีขึ้นละ
พอมีแสงกลางวันเลยได้สำรวจความหลากหลายของสมช.ในพื้นที่มากขึ้น โดยเฉพาะพืชสลัว ๆ ที่โมอัยตาบอด ๆ มองมะเหง
ระหว่างนี้ก็ชมพืชชมไม้ย้อนเส้นทางของเมื่อวาน ขอยาดโปรยพืชที่พอระบุสกุลได้กว้าง ๆ ส่วนใหญ่ก็ให้เจมิไนช่วยดู